Elements of Theoretical Mechanics 390-ERS-2EMT
Konwersatorium (KON) Rok akademicki 2023/24

Obowiązkowa:

John R. Taylor, Mechanika Klasyczna (tom 1 i 2), PWN 2006.

Pomocnicza:

L. Landau i E. Lifszyc, Mechanika, PWN 2006.

W. Rubinowicz i W. Królikowski, Mechanika Teoretyczna, PWN 1995.

G. Białkowski, Mechanika klasyczna, PWN 1975.

G. L. Kotkin, W.G. Serbo, Zbiór zadań z mechaniki klasycznej, WNT 1972.

Wiedza, absolwent zna i rozumie:

KP6_WG1 - w zaawansowanym stopniu, koncepcje, zasady i teorie właściwe dla fizyki w zakresie elementów mechaniki teoretycznej przewidzianym programem kształcenia;

KP6_WG2 - techniki matematyki wyższej w zakresie niezbędnym dla ilościowego opisu, zrozumienia oraz modelowania problemów fizycznych o średnim poziomie złożoności;

Umiejętności, absolwent potrafi:

KP6_UW1 analizować problemy z zakresu nauk fizycznych w zakresie elementów mechaniki teoretycznej oraz znajdować ich rozwiązania w oparciu o poznane twierdzenia i metody;

KP6_UK1 w sposób przystępny przedstawić podstawowe fakty w ramach fizyki w zakresie elementów mechaniki teoretycznej, przekazywać wiedzę z zakresu nauk przyrodniczych innym;

KP6_UK2 posługiwać się aparatem matematyki wyższej i metodami matematycznymi fizyki przy opisie i modelowaniu podstawowych zjawisk i procesów fizycznych w zakresie elementów mechaniki teoretycznej, potrafi samodzielnie odtworzyć twierdzenia i równania opisujące podstawowe zjawiska i prawa przyrody, potrafi przeprowadzić dowody tych twierdzeń i praw;

KP6_UU1 uczyć się samodzielnie.

Kompetencje społeczne, absolwent jest gotów do:

KP6_KK1 krytycznej oceny posiadanej wiedzy i odbieranych treści;

KP6_KK3 przygotowywać wystąpienia ustne w języku polskim i języku angielskim, dotyczącym zagadnień szczegółowych, z wykorzystaniem podstawowych ujęć teoretycznych, a także różnych źródeł w zakresie elementów mechaniki teoretycznej;

KP6_KK5 rozumienia społecznych aspektów praktycznego stosowania zdobytej wiedzy i umiejętności oraz związanej z tym odpowiedzialności;

KP6_KO2 do zapoznawania się z literaturą naukową i popularnonaukową w celu pogłębiania i poszerzania wiedzy, z uwzględnieniem zagrożeń przy pozyskiwaniu informacji z niezweryfikowanych źródeł, w tym z Internetu.

Zasady użycia sztucznej inteligencji (SI):

Podczas zajęć dozwolone jest korzystanie z systemów SI w zakresie:

1. Tłumaczenia maszynowego tekstów źródłowych z języków obcych.

2. Wyszukiwania i organizowania źródeł naukowych.

3. Tworzenia symulacji i modelowania omawianych na wykładzie zjawisk fizycznych.

Podczas egzaminu niedozwolone jest korzystanie z systemów SI.

W przypadku stwierdzenia naruszeń powyższych zasad, osoba kształcąca się może zostać pociągnięta do odpowiedzialności na podstawie odrębnych przepisów dyscyplinarnych.

Studenci uczestniczą w konwersatorium, podczas którego rozwiązywane są zadania i problemy. Uczestnicy stymulowani do zadawania pytań i dyskusji.

Przewidziane są dwa kolokwia weryfikujące uzyskaną wiedzę.

Studenci otrzymują listy zadań do samodzielnego rozwiązania, których treść jest skorelowana z treścią wykładu.

Zaliczenie zajęć odbywa się na podstawie ocen z kolokwiów, które uwzględniają:

1. Umiejętność rozwiązywania zadań z określonych działów mechaniki klasycznej.

2. Kreatywność w podejściu do rozwiązywanych problemów.

Wdrożone jest ocenianie ciągłe przez prowadzącego konwersatorium.

Ocena końcowa jest wyrażona liczbą przewidzianą w regulaminie studiów, która uwzględnia ocenę wiedzy, umiejętności i kompetencji studenta.

Skala ocen:

bardzo dobry 5, od 100% do 91%,

dobry plus 4,5, od 90% do 81%,

dobry 4, od 80% do 71%,

dostateczny plus 3,5, od 70% do 61%,

dostateczny 3, od 60% do 51%,

niedostateczny 2, od 50% do 0%.

Powtórzenie pewnych zagadnień z analizy i rachunku wektorowego

Siły zachowawcze i energia potencjalna

Więzy i wprowadzanie współrzędnych uogólnionych

Zasada d'Alemberta

Równania Lagrange'a

Prawa zachowania

Rachunek wariacyjny

Zasada Hamiltona

Transformacja Legendre'a i formalizm kanoniczny Hamiltona

Zagadnienie dwóch ciał

Małe drgania

Dynamika bryły sztywnej

Studenci uczestniczą w konwersatorium, podczas którego rozwiązywane są zadania i problemy. Uczestnicy stymulowani do zadawania pytań i dyskusji.

Przewidziane są dwa kolokwia weryfikujące uzyskaną wiedzę.

Studenci otrzymują listy zadań do samodzielnego rozwiązania, których treść jest skorelowana z treścią wykładu.

Zaliczenie zajęć odbywa się na podstawie ocen z kolokwiów, które uwzględniają:

1. Umiejętność rozwiązywania zadań z określonych działów mechaniki klasycznej.

2. Kreatywność w podejściu do rozwiązywanych problemów.

Wdrożone jest ocenianie ciągłe przez prowadzącego konwersatorium.

Ocena końcowa jest wyrażona liczbą przewidzianą w regulaminie studiów, która uwzględnia ocenę wiedzy, umiejętności i kompetencji studenta.